Slingerend van heuvel tot heuvel

We startten de dag met een lekker ontbijt en pakken onze koffers om onze reis door te zetten. Dankzij Thomas hebben we ook een nieuwe passagier aan boord. Maak kennis met Lambert: een houten kraanvogel die vanaf nu de bus bewaakt wanneer we op excursie zijn. De kraanvogel is gemaakt door vrouwen die meewerken aan artistieke ateliers van het Solace Guest House.

Eerste stop: Radio La Benevolecija in Kigali. We werden onthaald door Sula, de projectleidster van de organisatie. Sula is trouwens de vrouw van Jonathan, die we gisteren ontmoet hadden bij RCN Justice & Démocratie. De wereld is toch klein! Nadat we buiten hadden plaatsgenomen, omringd door bananenbomen, kregen we een korte uiteenzetting over de projecten van de organisatie. In een notendop is hun doelstelling tweevouding. Radio la Benevolecija is ten eerste gestart vanuit het idee om de bevolking te sensibiliseren en te behoeden voor nieuw geweld. De methode die ze hiervoor hanteren vonden we bijzonder uniek. Ze zijn gestart met een radiodrama, Musekeweya (wat ‘New Dawn’ betekent), dat vele thema’s aanraakt waaronder verzoening. Doormiddel van een fictief verhaal maken ze gevoelige problematieken toegankelijker voor de brede bevolking, waardoor deze thema’s bespreekbaarder worden. Hierdoor vormen zij een essentiële schakel in het discours over verzoening en vrede door langzaam het sociale weefsel te beïnvloeden. Ten tweede gaat de organisatie lokaal naar de mensen toe, overal in het land, om via dialoog en trainingsprogramma’s mensen van verschillende etniciteit en achtergronden dichter bij elkaar te brengen en het verzoeningsproces te stimuleren. Na de gebruikelijke groepsfoto (onder de bananenbomen deze keer) zetten we onze tocht verder.

Het volgende bezoek was helemaal niet gepland, maar daarom nog niet minder boeiend. Onze volgende stop was de Belgische ambassade, waar we ondertussen al gast aan huis zijn geworden. De Belgische ambassadeur had namelijk voor ons een ontmoeting kunnen regelen met Serge Brammertz, aka ‘de perfecte Belg’. Serge Brammertz, afkomstig uit Duitstalig België, heeft reeds een opmerkelijk en rijk parcours achter de rug en is momenteel hoofdprocureur aan het International Criminal Tribunal for the former Yugoslavia (ICTY). We spendeerden onze lunchbreak (met dank aan de ambassade voor de lekkere broodjes) op het puntje van onze stoel om te luisteren naar Brammertz’ uniek perspectief over internationale criminaliteit en justitie. We kregen de mogelijkheid om een erg open en eerlijk gesprek te hebben over de hete hangijzers en problemen uit de sector. Werkelijk een unieke ervaring!

Rond 13 uur vertrokken we, met een gevulde maag en voldane geest, richting Kibuye. Voor het eerst konden we een blik werpen op de duizenden heuvels van Rwanda. Slingerend van heuvel tot heuvel, aan een naar onze mening iets te hoge snelheid, zagen we het landschap geleidelijk aan veranderen. Het stadsleven maakte langzaam plaats voor een breed panorama van groene heuvels en bananenplantages. Onze dappere chauffeuse gidste ons echter, al toeterend, voorbij de landelijke dorpjes. Op onze doortocht leren we dat geitjes goede huisdieren zijn, dat de Ronde van Vlaanderen weinig voorstelt vergeleken met Rwanda, en dat Rwandese vrouwen onder andere bijzonder getalenteerd zijn in het balanceren van allerlei zaken op hun hoofd.

Rond 16u kwamen we aan in Kibuye, een stad in het Westen dat aan Kivu-meer ligt. We bezochten eerst een kerkje en een bijhorende memorial. Onze chauffeuse zette ons hierna af op een plekje met prachtig uitzicht op het Kivu-meer. Aan de overkant konden we zelfs het silhouet van buurland Congo waarnemen. De visserskano’s aan oever krikten het foto-gehalte van de plek ook op, waardoor we even de typische toeristen (met de nodige poses) konden uithangen. Spijtig genoeg konden we het meer noch te boot, noch al zwemmend beter verkennen omdat we al doorgingen naar onze volgende bestemming. Omdat er ons toch een lange rit te wachten stond, stopten we even in Kibuye ‘centrum’ voor een drankstopje. Conclusie: een busje met 11 blanken en een zeer enthousiaste chauffeuse zorgde voor heel wat leuke (en soms iets minder leuke) blikken.

We vertrokken richting Zuid naar Nyanza, waar onze bedjes (en eten) ons opwachtten in het Institute for Legal Practice and Development. Tijdens die ietwat lange rit viel de nacht over de Rwandese heuvels, en we waren dan ook erg blij wanneer we eindelijk onze bestemming bereikten rond 20u30. Na het indelen van de kamers en een lekkere maaltijd, zat onze dag erop.

To be continued…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>